(h)erkenning & acceptatie

Dit stukje schrijf ik niet om medelijden of aandacht te krijgen. Het is enkel om alles voor mezelf op een rijtje te zetten.

Ik heb het (h)erkenning en acceptatie genoemd omdat ik op bepaalde momenten dingen tegenkom of herken, maar het moeilijk vind het te accepteren.

 

In oktober 2007 ben ik in contact gekomen met een lieve, emotionele jongen,Mark. Hij stuurt net als ik gedichten in op een site. Na wat reacties hebben we het contact “uitgebreid”. In die tijd hebben we al veel gedeeld, maar soms ook afstand genomen om tijd voor onszelf te hebben. Je kunt nou eenmaal niet alles met elkaar delen. Ik bewonder hem omdat hij durft zijn pijnen onder ogen te zien en er wat mee te doen. Terug in de tijd te gaan, stapsgewijs, om de oorsprong te vinden en oplossingen te zoeken.

 

Al onze gesprekken zijn intensief (geweest) en steeds was er herkenning. Hij hielp me door een spiegel voor te houden, maar steeds brak ik hem omdat ik niet wilde inzien dat ik zo was. Nu is het anders,maar ik ben bang . Door alles om me heen durf ik niet bezig te gaan met dat wat ik allang had moeten doen. ik zal een voorbeeld geven : wanneer ik iemand een knuffel gaf via msn, deed ik dat omdat ik het zelf nodig had en niet zozeer de ander.

soms is het fijn te weten dat er iemand is die hetzelfde heeft doorgemaakt als jij en je niet alleen staat. De je op dat gebied een gelijke bent. Een vriendin van mij heeft in haar msnnaam staan "jij bent mij in een ander gedaante.. dus wat jij kan kan ik ook!" Dat zal een opdracht zijn waarmee ik ga werken !

Veel mensen denken dat ze me kennen, maar ze kijken enkel tegen een masker aan.dit is NIET bij iedereen zo! Als ik wat geschreven heb vinden sommige het te wijs klinken en denken dat ik dat niet ben, maar dat ben ik wel, mijn gevoelens, gedachten en alles wat ik ben ligt in mijn teksten. Maar dan ben ik het zonder masker en dat kennen ze niet...

In mij schuild nog veel woede en verdriet over dingen die geweest zijn maar ik nog niet heb verwerkt. En soms komt dat eruit wanneer ik alleen ben of als iemand me teveel druk oplegt. Ik ben bang keuzes te maken voor later, als studiekeuze, omdat ik niet kan inschatten wat bij me past en wat ik echt leuk vind. Ook omdat ik me heb aangepast in situaties zodat ze me aardig zouden vinden en niet was wie ik echt ben.

ik laat het hier even bij!
Ik schrijf,vervolg en verleng!

 

(h)erkenning & acceptatie

Dit stukje schrijf ik niet om medelijden of aandacht te krijgen. Het is enkel om alles voor mezelf op een rijtje te zetten.

Ik heb het (h)erkenning en acceptatie genoemd omdat ik op bepaalde momenten dingen tegenkom of herken, maar het moeilijk vind het te accepteren.

 

In oktober 2007 ben ik in contact gekomen met een lieve, emotionele jongen,Mark. Hij stuurt net als ik gedichten in op een site. Na wat reacties hebben we het contact “uitgebreid”. In die tijd hebben we al veel gedeeld, maar soms ook afstand genomen om tijd voor onszelf te hebben. Je kunt nou eenmaal niet alles met elkaar delen. Ik bewonder hem omdat hij durft zijn pijnen onder ogen te zien en er wat mee te doen. Terug in de tijd te gaan, stapsgewijs, om de oorsprong te vinden en oplossingen te zoeken.

Al onze gesprekken zijn intensief (geweest) en steeds was er herkenning. Hij hielp me door een spiegel voor te houden, maar steeds brak ik hem omdat ik niet wilde inzien dat ik zo was. Nu is het anders,maar ik ben bang . Door alles om me heen durf ik niet bezig te gaan met dat wat ik allang had moeten doen. ik zal een voorbeeld geven : wanneer ik iemand een knuffel gaf via msn, deed ik dat omdat ik het zelf nodig had en niet zozeer de ander.

soms is het fijn te weten dat er iemand is die hetzelfde heeft doorgemaakt als jij en je niet alleen staat. De je op dat gebied een gelijke bent. Een vriendin van mij heeft in haar msnnaam staan "jij bent mij in een ander gedaante.. dus wat jij kan kan ik ook!" Dat zal een opdracht zijn waarmee ik ga werken !

Veel mensen denken dat ze me kennen, maar ze kijken enkel tegen een masker aan.dit is NIET bij iedereen zo! Als ik wat geschreven heb vinden sommige het te wijs klinken en denken dat ik dat niet ben, maar dat ben ik wel, mijn gevoelens, gedachten en alles wat ik ben ligt in mijn teksten. Maar dan ben ik het zonder masker en dat kennen ze niet...

In mij schuild nog veel woede en verdriet over dingen die geweest zijn maar ik nog niet heb verwerkt. En soms komt dat eruit wanneer ik alleen ben of als iemand me teveel druk oplegt. Ik ben bang keuzes te maken voor later, als studiekeuze, omdat ik niet kan inschatten wat bij me past en wat ik echt leuk vind. Ook omdat ik me heb aangepast in situaties zodat ze me aardig zouden vinden en niet was wie ik echt ben.

ik laat het hier even bij!
Ik schrijf,vervolg en verleng!

Lieve..

Dit stukje schrijf ik niet om aandacht te krijgen of medelijden.
Het is enkel voor mezelf om alles op een rijtje te zetten.

Ik heb dit (h)erkenning en acceptatie genoemd omdat ik vaak situaties tegenkom waarin ik mezelf herken, maar het dan en later nog niet kan accepteren.

In oktober '07 ben ik in contact gekomen met iemand uit Utrecht, Mark.
Hij stuurt net als ik gedichten in op een site en via reacties zijn we meer
contact gaan leggen. We hebben veel gedeeld, maar ook "pauze" momenten genomen om tijd voor onszelf te nemen, want soms kun je iets gewoon niet met een ander delen. Het is een hele lieve, emotionele jongen. En iets in hem bewonder ik:  De kracht om de pijnen onder ogen te zien en er mee aan de slag te gaan. Steeds weer probeert hij stapsgewijs terug te gaan in de tijd om de oorsprong van zijn pijn onder ogen te zien en een oplossing te zoeken. Het is teveel en te persoonlijk om het hier allemaal neer te zetten.

Al onze gesprekken zijn zeer intensief (geweest) en steeds was er herkenning. Hij hielp mij door me een spiegel voor te houden, maar steeds
brak ik hem omdat ik niet wilde inzien dat het waar was. - voorbeeld: als ik typte naar iemand "knuff" dan was dat omdat ik het nodig had en niet zo zeer de gene naar wie ik het stuurde- Nu is dat anders, maar ik ben bang. Door alles om me heen durf ik niet bezig te gaan met dat wat ik al zolang geleden had moeten doen. Ik ben bang keuzes te maken dit niet waar zijn, keuzes die niet kloppen en niet van mij zijn. Keuzes door mijn gevoel, maar niet door mijn gezonde verstand gemaakt.

Soms is het fijn te weten dat er iemand is die hetzelfde heeft doorgemaakt en je begrijpt. Iemand die op dat gebied is zoals jij. Een vriendin van me heeft in haar MSN naam staan " Jij bent mij in een ander gedaante.. dus wat jij kan, kan ik ook!" En dat zal een doel moeten zijn waarmee en waaraan ik werk. Dat ik kan wat Mark kan.

Veel mensen denken me te kennen, maar dat is slechts het masker waar ze tegen aan kijken. Dit is NIET bij iedereen zo! Als ik wat geschreven heb komt dat uit mijn hart en niet zomaar loos omdat het wijs klinkt. Als ze denken dat ik dat niet ben hebben ze het fout, dat ben ik maar dan zonder masker, dat is mijn binnenste, mijn innerlijk.

- ik stop, vervolg en schrijf meer...-